Foto van de Maand

Zoals elk jaar gezellig met de vrienden een weekendje weg richting het noorden van Nederland. Omdat ze weten dat ik groot fan ben van de natuur, en zij het stiekem soms ook wel een beetje waarderen, staat er standaard een dagje vogels kijken op de planning. We lopen door één van mijn favoriete gebieden Het Dwingelderveld, prachtig gebied met veel leuke soorten al kan dat in de winter periode soms sprokkelen zijn. Gelukkig zag ik deze kiek in de verte aankomen een konden we genieten hoe ze al jagend dichterbij kwam en voor ons langs het pad overstak.

Het is een gewone zaterdag, ik wist nog niet zo goed wat ik wilde doen en lag nog lekker uit te slapen. Net toen ik de deur uit wilde stappen kreeg ik een melding: "Roetvliegenvanger, Meijendel". Een nieuwe soort voor Nederland en ook voor Europa een extreme zeldzaamheid.
Je voelt opeens de spanning in je lichaam en opeens wist ik wat ik op de planning had staan. Gelukkig kwam dat allemaal goed en had ik hem vrij snel in beeld, al bleef hij redelijk ver en lastig.
Mijn zusje wilde hem ook graag zien maar kon niet op zaterdag, dus toen de volgende dag de melding kwam dat hij er nog zat zijn we nu samen die kant op gegaan en liet hij zich werkelijk prachtig zien.

Het zien van een lifer wordt steeds schaarser naarmate je meer en meer soorten ziet. Een melding van een lifer in eigen woonplaats is al helemaal te gek. De ontdekker twijfelde of de soort nog wel ter plaatse was aangezien hij opgevlogen was en hij hem niet meer terug had zien komen. Tegen beter weten in was ik als eerste ter plaatse na de ontdekking en wist de vogel verbazingwekkend snel terug te vinden. De vogel vloog pas op als je binnen 5 meter kwam en het was een groot veld waar hij zich verstopte, dus ik snap niet helemaal hoe het zo snel lukte. Gelukkig konden door mijn snelle terugvondst nog zo'n 50 vogelaars de vogel zien.

Al jaren gaan we op vakantie naar de Weerribben, een van de makkelijkere plekken om Otter te zien in Nederland maar het blijft enorm geluk hebben. Zo had ik hem pas 2x eerder mogen zien ondanks het besteden van vele uurtjes buiten. Zoals elke avond varen we de Weerribben rond in ons eigen bootje en zoals gewoonlijk blijven de ogen goed speuren op al het leuks wat wij aan kunnen treffen. Terwijl we bij een kruispunt komen speur ik de zeisloot af en zie tot mijn grote verbazing een Otter zwemmen. Hij bleek gelukkig nieuwsgierig en kwam kort van dichtbij een kijkje nemen voordat hij de kant op klom en verdween.

Het is een normale dinsdag, er moet gewoon gewerkt worden en ik ben wat vermoeid. Er komt een melding binnen van een Steppevorkstaartplevier in de Nieuwe Driemanspolder. Die soort heb ik al, hij zou alleen nieuw zijn voor mijn Zuid-Holland lijst maar doordat ik wat moe ben besluit ik niet te gaan en uit werk gewoon naar huis te rijden. Terwijl ik thuis de deur binnenstap krijg ik een berichtje dat de soort verkeerd geïdentificeerd was en dat het een Vorkstaartplevier blijkt te zijn, een voor mij nog nieuwe soort! De adrenaline overwint het van de vermoeidheid en dankzij mijn tussenstapje thuis heb ik nu wel een camera mee. Ik zie de soort nog net een paar rondjes vliegen voordat hij voorgoed uit beeld vliegt.

Laatste jaren worden ze wel met enige regelmaat gezien, en één van die plekken is de stern kolonie bij Camperduin. Het is niet echt om de hoek en de vogels werken ook niet altijd even goed mee dus het was mij nog niet gelukt deze soort te zien. Het is zaterdag, gister is er weer één gevonden bij Camperduin maar ik besluit even af te wachten tot ze hem terug vinden. Gelukkig vinden ze hem, zowaar een andere dan gister, maar ik weet eindelijk ook dit soortje op mijn levenslijst te zetten.

Steenuiltje is voor mij een beetje een luxe probleem. Ik weet meerdere plekken waar ze zich op houden en één van die plekken ligt precies op de route als ik naar mijn werk rijd. Het is dus voor mij redelijk makkelijk om de soort te zien maar daardoor neem je er als snel minder de tijd voor om hem eens goed te fotograferen. Tijdens één van mijn avondrondjes zag ik hem weer zitten en besloot er toch maar eens de tijd voor te nemen. Met als resultaat mijn beste Steenuil foto ooit.

Wat het twitchen van een Rotgans in eigen regio wel niet op kan leveren. Terwijl ik de Rotgans gevonden had en wat bewijsfoto's maakte hoorde ik achter mij de IJsvogels tekeer gaan. Ik besloot maar even te gaan kijken en bleek precies op tijd te zijn voor de middag show. Het bleek een bekende plek te zijn en had wat last van fotografen die het nodig vonden om voor mij te gaan staan, geeft niet joh, waarschijnlijk zijn de foto's die ik geschoten heb toch beter dan die van jou, ik ga lekker naar huis.

Een Kleine Rietgans? In Waddinxveen?? De laatste keer dat dat gebeurde was... ohja, vorig jaar. Op dezelfde plek. Ook dit jaar weer gevonden op 30 Maart. Het zal dus dezelfde vogel zijn die het vorig jaar goed naar zijn zin heeft gehad en weer terug kwam, al liep de vogel nu wel erg mank. Dus het zal eerder uit onmacht zijn dan dat hij expres onze kant op kwam.

In zomerkleed zijn ze nog veel mooier maar zo vaak krijg ik geen kans om ze goed te fotograferen. Ze zijn klein, schuw en hele goede onderduikers. Vanuit de rijdende schuiltent (auto) kon ik in het haventje van Oudeschild op Texel deze soort eens goed op de plaat krijgen. Al was het maar voor korte duur, vrij snel besloot hij toch verder de haven in te zwemmen en werd de afstand al snel te groot.

Nieuw jaar, nieuwe kansen, nieuwe doelen. Dit jaar wordt er een 'Patchwork Challenge' georganiseerd. Je mag zelf je eigen patch creëren van maximaal 3 vierkante kilometer en het is dan de bedoeling om zelf veel te vogelen binnen je eigen patch om te zien of je daar ook leuke, schaarse of zelfs zeldzame soorten kunt vinden. Mijn eerste leuke vondst was deze reiger, welke binnen Waddinxveen erg schaars is en zeker geen vaste gast. Het was dan ook een leuke verrassing op een koude dag, en het eerste bewijs dat vogelen binnen je eigen 'patch' ook leuke dingen op kan leveren.

In eerste instantie gemeld door een visser op een plas bij Zoetermeer, later teruggevonden door een Waddinxveense vogelaar. De vogel stoorde zich weinig aan de mensen en liet zich goed zien. Hij trok zo wel erg veel aandacht van fotografen, maar dat deed hem blijkbaar weinig. Daar ben ik in dit geval zelf ook schuldig aan. 3x bezocht ik deze vogel, ja omdat hij zich leuk liet zien, maar ook omdat het een unieke vogel is om van zo dichtbij te bewonderen. Uiteindelijk heeft de vogel er ruim 3 maanden gezeten.

Een jaartje fanatiek vogelen in eigen woonplaats heeft dit jaar een hoop leuks opgeleverd, zo ook het regelmatig checken van een klein bouwterreintje op hemelsbreed 500m van mijn huis. Er hing langdurig een groep van 14 Boomleeuwerik rond en een grote groep 'klein spul' bestaande uit: Vink, Groenling, Ringmus en een enkele Grote Barmsijs. Het was een mede-vogelaar die de 29e twee Europese Kanaries ontdekte in deze groep. Ik had die middag geen tijd meer maar de volgende ochtend zaten ze er nog en had ik ze al snel gevonden.

Elk najaar staat er een stripje op de planning met de vrienden (en aanhang). Gelukkig respecteren ze mijn vraag naar natuur er staat er standaard een rondje Dwingelderveld op de planning. Tegenwoordig kunnen ze dat, dankzij mijn enthousiasme, zelf ook wel waarderen. Helaas weten we al jaren de Klapekster te ontlopen maar worden we altijd wel weer verrast door de onvoorspelbaarheid van de natuur. We waren nog maar net aan ons rondje begonnen toen ik plots een gierzwaluw zag vliegen. Nou is 14 oktober best wel laat voor die soort en wordt de kans op een zeldzamere soortgenoot snel groter. Tot mijn grote geluk bleek het dan ook een Vale Gierzwaluw te zijn, de eerste van dit najaar en voor mij nog een nieuwe soort!

Fijne bijvangst tijdens een Grijze Strandloper twitch. Waarvoor ik trouwens net op tijd was want nadat ik die gezien heb zijn er geen zekere waarnemingen meer geweest.
Het was in ieder geval een prachtig stukje ondergelopen weiland in Noord-Holland wat nogal veel leuke vogels aantrok en zo liepen er dus ook 3 Grauwe Franjepoten. Zo nu en dan kwamen ze erg dichtbij waardoor ze zich leuk lieten fotograferen. Gebeurd niet vaak dat ik ze zo dicht voor mijn lens krijg laat staan 2 tegelijk!

Ja daar is hij dan eindelijk, een soort waar ik al langere tijd op hoopte. Ik was niet specifiek op zoek maar hoopte dat ooit onze wegen zouden kruisen. Nu was het eindelijk zo ver, recht voor mijn neus en midden op het pad trof ik deze Adder aan. Het had zelfs niet veel gescheeld of ik was er bijna boven op gaan staan. Hij liet zich goed fotograferen maar besloot na een aantal minuten wel dat het mooi geweest was en glibberde in een vloeiende beweging het gras in.

Een saaie woensdagmiddag werd verstoord door een appje van een lokale vogelaar/natuurfanaat. Hij had die nacht een zeldzame nachtvlinder gevangen in zijn tuin en zou hem nog even bewaren zodat anderen hem ook konden zien. Ik ben (nog) niet zo heel erg fan van de nachtvlinders maar dit bleek pas de 9e voor NL te zijn, dan laat ik zo'n kans niet liggen. Ik mocht aanwezig zijn bij de vrijlating waardoor we de vlinder in een natuurlijke omgeving konden fotograferen.

De algemeenste specht die we hebben maar zo dicht bij krijg ik ze toch echt niet vaak. Deze jonge specht vloog zijn ouder achterna door de woonwijk terwijl zij samen foerageerde op de enkele bomen die er staan. Zo nu en dan komen ze dan ook een kijkje nemen in de boom die recht voor mijn dakraam staat en mijn kamer opeens prima als schuilhut functioneert. Hierdoor kon ik hem prachtig op ooghoogte fotograferen.

Weer een uil? Jazeker, het blijven geheimzinnige soortjes die je zelden ziet als je niet weet waar ze zich schuilhouden. Maar inmiddels zijn er ook van deze soort minimaal twee nesten met jongen gevonden in mijn woonplaats. Deze oudervogel trof ik zeer toevallig na een rondje fietsen. Het was aan het begin van de schemer en was op weg naar huis toen ik opeens vlak naast het fietspad een uil zag jagen boven het veld. Nog nooit zag ik een uil jagen terwijl het nog "licht genoeg" was voor foto's maar de jongen moeten eten en vragen om veel muizen. Hierdoor gaan de uilen soms al wat vroeger jagen en mocht ik daar dus getuige van zijn. Ik stond rustig te kijken en hij trok zich vrij weinig van mij aan. Hij kwam zelf dichterbij en kwam soms tot op enkele meters langs gevlogen! Blijft uniek als een vogel zich van zo dichtbij laat zien.

Begin van het voorjaar, de eerste leuke soortjes worden weer gemeld en sommige vogels zijn al aan het broeden of, zoals deze bosuil, al even klaar. Eind april kwam er een melding dat we weer eens jonge Bosuilen hadden in mijn woonplaats. Na een avondje zoeken kon ik helaas nog niks vinden en even leek het er op dat ze toch verdwenen waren. Blijkbaar wisten ze zich gewoon goed schuil te houden en kon ik een paar dagen later 2 jongen en een ouder bewonderen. Voor het eerst dat ik jonge Bosuilen zag en voor het eerst dat ik een volwassen Bosuil zo goed (in daglicht) kon bekijken. Weer een ervaring rijker!