Foto van de Maand

Het is weer najaar en dat betekend dat er weer een hoop leuke soorten uit de lucht kunnen vallen. Het wordt weer extra interessant om lokale plekjes af te struinen. Zo had ik vorige maand hier nog een overvliegende Morinelplevier. Nu zit het weer vol met Paapjes, Boompiepers en zo ook Tapuiten. Die laatste kom ik relatief weinig tegen in de eerste helft van het jaar dus als ze dan tijdens de najaarstrek langskomen neem ik daar even extra de tijd voor. Zo ook nu. Even op mijn gemak de focus op deze soort en gewoon even genieten. Ik ga half verscholen achter een restje van hooibaal zitten om zo min mogelijk op te vallen terwijl ik genieten van deze rond rennende en foeragerende Tapuit. Ik moest steeds verder uitzoomen om hem volledig in beeld te krijgen en zat soms op minder dan 5 meter.

De Wespendief. Ik vind het een prachtige en erg intrigerende vogel. Maar toen ik begon met vogelen vond ik ze altijd erg lastig te vinden. Ze kunnen ook zo erg op Buizerd lijken wat het niet makkelijker maakt. Door de jaren heen heb ik inmiddels wel wat Wespendieven mogen zien en met die waarnemingen bouw je ook kennis op. Zo voelt het inmiddels steeds makkelijker om ze te herkennen en afgelopen vakantie mocht ik er weer een handje vol zien. Mooi op de foto krijgen blijft nog wel een uitdaging.
De laatste dag van de vakantie, de reis naar huis is inmiddels weer begonnen maar ik moet natuurlijk nog even stoppen bij de Oostvaardersplassen. Een prachtig natuurgebied waar ik vaak kom als ik bijvoorbeeld Zeearend wil zien maar zoals vandaag vliegt er ook genoeg anders leuks rond. Witvleugelstern, Witwangstern en Reuzenstern zijn leuke, maar terwijl ik van die soorten sta te genieten zie ik laag een rover aankomen. Door de inmiddels opgedane ervaring zie ik al snel dat het een Wespendief betreft en tot mijn geluk besluit hij laag en strak langs te komen vliegen!

Veel warme dagen, vermoeidheid en gebrek aan motivatie zorgde voor een wat rustigere maand qua vogelen en fotografie. Maar soms moet je er dan toch even tussenuit om je hoofd leeg te maken of om te controleren of je nog steeds mooie foto's kan maken. Je hoeft dan ook niet ver van huis want vogels, of natuur, kan je eigenlijk overal wel vinden. Het is aan jezelf hoeveel aandacht je geeft, aan welke soorten en op welke momenten. Soms is het dan ook gewoon gewoon goed om stil te staan en te genieten van de soorten die je misschien snel voorbij loopt omdat je ze vaak tegenkomt, maar ook die kunnen er voor zorgen dat je tevreden naar huis gaat.

Op de planning stond een tweedaagse excursie naar Zuid-Limburg met als doel: het vinden van leuke vlinders en libellen. Één nadeel, het was precies in het weekend dat het een hittegolf was en zelfs code rood in bijna het hele land. We besloten toch te gaan en wisten leuke soortjes te vinden maar probeerde vooral ook een hoge temperatuur te verdragen. Dag 1 was de temperatuur 39 graden (gevoelstemperatuur 44) en dag 2 was het 38 graden (gevoelstemperatuur 41). Achteraf was het misschien iets te gek maar we wisten er toch wat leuks van te maken. Zo zorgde deze vlinder weer voor een leuke verrassing want je weet nooit echt waar ze uithangen. Niet alleen klinkt de naam alleen al verkoelend, zit er ijsvogel in zijn naam maar ziet hij er ook nog eens prachtig uit.

Elk jaar gaan we in Augustus op vakantie naar de Weerribben. Een fantastisch natuurgebied met mooie rustige omgeving en genoeg hutten en plekken voor leuke waarnemingen. Helaas is dat al redelijk in het najaar en heb ik soms het idee dat ik dan net te laat ben of de meeste actie al gemist heb. Al heb ik zeker niks te klagen hoor, ik kom altijd met genoeg mooie platen thuis. Maar om dat eens op de proef te stellen besloot ik in mijn eentje een weekendje in het voorjaar te gaan. En wat heb ik genoten. Libellen, vlinders, vogels, zoogdieren en reptielen, alles kwam langs. Als ik in bed lag hoorde ik de Roerdomp zelfs hoempen. Maar mijn mooiste moment was met deze fanatiek zingende Blauwborst, volle borst vooruit en niet schuw. En daar sta je dan in je eentje van te genieten. Wat een privilege.

Mijn moeder heeft niet zo heel veel met vogels maar een paar vind ze toch wel leuk om te zien, o.a. de Blauwborst en de Kluut. Toen ik had verteld dat er bij ons in het dorp een paartje Kluten aan het broeden was werd ze daar toch wel enthousiast van en vroeg wanneer we samen konden gaan kijken. Ik plande een avondje in en aangekomen op de plek konden we ze mooi en rustig bekijken vanuit de auto. Terwijl de een op het nest zat liep de ander wat te foerageren en ze lieten zich leuk zien. Tot mijn oog opeens viel op een klein ralletje voor het riet. Een Porseleinhoen! Mijn moeder had geen idee hoe bijzonder dat was maar dat kon ze op zich wel merken aan hoe ik reageerde. Mijn eerste zichtwaarneming binnen eigen dorp en altijd leuk om ze zelf te vinden.

Als je de Nederlandse vogellijst doorneemt kom je soms soorten tegen die tot je verbeelding spreken. Je raakt gefascineerd door de soort en volgens duikt er, tegen alle verwachtingen, nog één in Nederland op ook! Helaas was het voor mij niet haalbaar die vogel te bezoeken en blijf je toch een beetje met een teleurstelling achter.

4 jaar later, een vogelreis naar Marokko komt op mijn radar. Een land waar ik deze soort in het wild zou gaan kunnen zien en al snel werd de reis geboekt. We vogelen door Marokko en na een paar dagen komen we in de regio waar ze voor moeten komen. Onze eerste doelgerichte poging was gelijk raak. Ik nam er even goed de tijd voor want dit was wel de plek en het moment om deze prachtige vogel vast te leggen. Later hebben we ze nog een paar keer gezien maar die werkte niet zo goed mee als deze, dus uiteindelijk heb ik er goed aan gedaan er even de tijd voor te nemen. Heel blij mee!

Altijd een maand met twee kanten, de temperaturen en de wintervogels heb je inmiddels wel gezien maar er is ook weer hoop met de eerste Grutto's die weer arriveren. Het is dus altijd even volhouden tot het voorjaar begint. Omdat ik dan vaak niet kan wachten loop ik nog een paar laatste rondjes op zoek naar die typische wintervogels zoals bijvoorbeeld deze Vuurgoudhaan. Dit altijd bewegelijke, mooi gekleurde miniatuur vogeltje blijft genieten maar dan ook altijd uitdagend om er een leuk plaatje van te schieten. Soms, met genoeg tijd en moeite, en een beetje geluk krijg je dan toch resultaat.

Toen ik oudjaarsdag nog even een laatste rondje wilde doen om het jaar goed af te sluiten liep dat helaas even iets anders. Bij de eerste stap die ik buiten de deur zet ging het al mis. Het had geijzeld en de grond was spekglad. Ik ging onderuit en viel op mijn cameratas die ik op mijn rug had. Even afkloppen en weer door, dacht ik...

Niet veel later loop ik in de natuur en zie twee Kleine Zilverreigers, een Waterral en een Blauwe Reiger die een Snoek gevangen heeft. Maar helaas, toen ik mijn camera uit mijn tas haalde lag helaas de lens in tweeën...

Ik heb toen een nieuwe lens gehaald en deze moest natuurlijk even uitgeprobeerd worden. Dan kies je even voor makkelijke en meewerkende onderwerpen zoals deze Meerkoet. Wat misschien niet eens zo heel vervelend is aangezien de algemenere soorten toch al snel over het hoofd gezien worden, dus even extra stil staan bij zo'n soort kan geen kwaad.